Begin van het schooljaar

Het nieuwe academiejaar is hier vorig week gestart. De campus bruist van de activiteit, tot het vallen van de avond lopen er overal nog studenten rond te praten, plezier te maken en te sporten.
Sinds vorige week ben ik lid van een sportclub, het nogal vreemd genaamde 'Winds Basketball'. Ik zou begot niet weten waarvoor 'Winds' staat maar het is wel een fijne bende. We trainen twee maal per week, het doet deugd om nog eens te basketten.
Vorige week zijn Christophe en ikzelf ook begonnen met ons bijbaantje als kleuterleider in een naburig schooltje waar we de kindjes spelenderwijs trachten Engels te leren. Het is verbazingwekkend om te horen hoe goed sommigen onder hen al eenvoudige zinnen kunnen vormen, ook al zijn ze nog maar vijf jaar oud!
Onze lessen zijn natuurlijk ook terug begonnen en het lijkt me een erg interessant semester te worden. Ik heb niet alleen Japanse taal maar ook lessen over Azie, de hedendaagse Japanse maatschappij en Koreaans. Het staat evenwel al buiten kijf dat het een harde inspanning zal vragen.
Afgelopen weekend hield Atsusan zijn jaarlijkse hanami bbq (kersenbloemsems bekijken, een heuse activiteit waar iedereen van jong tot oud aan deelneemt, ook al ligt de nadruk meer op plezier maken dan feitelijk naar de bloesems kijken) en in pure Atsu traditie was het wederom erg plezant.

groeten uit Matsumoto
m

Shanghai

Vorige week ben ik voor het eerst naar China geweest, naar het gigantische Shanghai (17 miljoen inwoners). Gelukkig werd ik ginds opgewacht door de perfecte gids, Sara, die daar momenteel studeert aan Shanghai University.
Shanghai, de welvarendste stad van China, is haast niet te beschrijven met woorden. In het centrum vind je zoveel wolkenkrabbers, dat Tokio en New York haast op pietluttige dorpen beginnen te lijken. De Jin Mao toren (420 meter hoog) is er momenteel de hoogste, waar je dan ook de hoogste bar ter wereld vindt, Cloud 9, op het 87ste verdiep. Het uitzicht adembenemend. Nu moet je ook weten dat men er vlak naast nog een veel grotere toren aan het bouwen is.
Aan de andere kant kan je ook niet ontsnappen aan de talloze straatventers, namaak verpatsers ("You want Prada, Armani, Dvd's, etc...) en de slecht onderhouden banen waar overal vuilnis ligt.
Hier is de tegenstelling tussen arm en rijk echt ontzettend zichtbaar (in een Westers aandoend restaurant betaal je bv 6 euro voor een schotel, terwijl je voor die prijs in een gewoon restaurant kan eten en drinken met twee personen). Het openbaar vervoer is er ook spotgoedkoop (2o eurocent voor de bus, 30 eurocent voor de metro), maar dat houdt sommige mensen toch niet tegen om onder de barriere te kruipen.
De mensen zijn er over het algemeen heel vriendelijk en nemen ook elke gelegenheid met beide handen aan om met een buitenlander Engels te spreken. Dit is ook een opmerkelijk feit, het niveau van Engels in Shanghai. Ik weet natuurlijk niet hoe intensief Engels wordt onderwezen in China, maar keer op keer was ik onder de indruk van hun taalkennis.
Het vreemdste wat ik zag was de vrijgezellenmarkt. Iedere zaterdag staan er ouders in een poging een goede echtgenoot/echtgenote voor hun kind te vinden. Ze staan er dan met een papiertje waar de algemene informatie op te lezen valt zoals gestalte, werk, inkomen, leeftijd (meestal mensen van rond de 30)...
Het was een fantastische ervaring en hoop in de toekomst zeker nog eens terug te kunnen gaan naar het middenland.

groeten

(as usual, foto's op flickr en facebook)