Maak dat mee, nog eens een bericht.

Het is ondertussen duidelijk dat ik "gene goeie zen" in het bijhouden van een blog. Anyway, ik zal dan toch nog maar iets schrijven maar maak geen beloften meer dat ik het in de toekomst zal bijhouden.
Dat zal trouwens ook niet echt meer nodig zijn, gezien ik binnen 36 dagen terug vertrek naar Belgie!
Hier in Japan zijn de afgelopen maanden voorbij gevlogen. Meer en meer kom ik hier in een dagdagelijkse routine:naar de les gaan, werken (op drie plaatsen ondertussen nl het kleuterschooltje, als priveleraar Engels en in de plaatselijk izakaya) en in het weekend me amuseren met de verschillende mensen die ik hier heb leren kennen. Bree en Machan (de vriendelijke mensen van het cafe Buri Buri, waarmee ze spijtig genoeg zijn moeten ophouden) hadden een paar weken terug een feestje bij hun thuis wat erg erg plezant was. Ze wonen in een oud Japans huis en hebben een mooie verzameling platen staan (en nog een hele hoop drank uit hun cafe). Me zelden nog zo goed geamuseerd op een zondagnamiddag!
Maar zoals ik al zei, alles begint hier op zijn eind te komen. We hebben nog drie weken les en wat examens en dan zit het erop. Na de examens gaan we met onze klas nog een uitstap maken waar ik naar uitkijk!
Bedankt aan iedereen die ik hoor via mail etc...het is altijd tof om mensen van het thuisfront te horen!

Tot de volgende

Begin van het schooljaar

Het nieuwe academiejaar is hier vorig week gestart. De campus bruist van de activiteit, tot het vallen van de avond lopen er overal nog studenten rond te praten, plezier te maken en te sporten.
Sinds vorige week ben ik lid van een sportclub, het nogal vreemd genaamde 'Winds Basketball'. Ik zou begot niet weten waarvoor 'Winds' staat maar het is wel een fijne bende. We trainen twee maal per week, het doet deugd om nog eens te basketten.
Vorige week zijn Christophe en ikzelf ook begonnen met ons bijbaantje als kleuterleider in een naburig schooltje waar we de kindjes spelenderwijs trachten Engels te leren. Het is verbazingwekkend om te horen hoe goed sommigen onder hen al eenvoudige zinnen kunnen vormen, ook al zijn ze nog maar vijf jaar oud!
Onze lessen zijn natuurlijk ook terug begonnen en het lijkt me een erg interessant semester te worden. Ik heb niet alleen Japanse taal maar ook lessen over Azie, de hedendaagse Japanse maatschappij en Koreaans. Het staat evenwel al buiten kijf dat het een harde inspanning zal vragen.
Afgelopen weekend hield Atsusan zijn jaarlijkse hanami bbq (kersenbloemsems bekijken, een heuse activiteit waar iedereen van jong tot oud aan deelneemt, ook al ligt de nadruk meer op plezier maken dan feitelijk naar de bloesems kijken) en in pure Atsu traditie was het wederom erg plezant.

groeten uit Matsumoto
m

Shanghai

Vorige week ben ik voor het eerst naar China geweest, naar het gigantische Shanghai (17 miljoen inwoners). Gelukkig werd ik ginds opgewacht door de perfecte gids, Sara, die daar momenteel studeert aan Shanghai University.
Shanghai, de welvarendste stad van China, is haast niet te beschrijven met woorden. In het centrum vind je zoveel wolkenkrabbers, dat Tokio en New York haast op pietluttige dorpen beginnen te lijken. De Jin Mao toren (420 meter hoog) is er momenteel de hoogste, waar je dan ook de hoogste bar ter wereld vindt, Cloud 9, op het 87ste verdiep. Het uitzicht adembenemend. Nu moet je ook weten dat men er vlak naast nog een veel grotere toren aan het bouwen is.
Aan de andere kant kan je ook niet ontsnappen aan de talloze straatventers, namaak verpatsers ("You want Prada, Armani, Dvd's, etc...) en de slecht onderhouden banen waar overal vuilnis ligt.
Hier is de tegenstelling tussen arm en rijk echt ontzettend zichtbaar (in een Westers aandoend restaurant betaal je bv 6 euro voor een schotel, terwijl je voor die prijs in een gewoon restaurant kan eten en drinken met twee personen). Het openbaar vervoer is er ook spotgoedkoop (2o eurocent voor de bus, 30 eurocent voor de metro), maar dat houdt sommige mensen toch niet tegen om onder de barriere te kruipen.
De mensen zijn er over het algemeen heel vriendelijk en nemen ook elke gelegenheid met beide handen aan om met een buitenlander Engels te spreken. Dit is ook een opmerkelijk feit, het niveau van Engels in Shanghai. Ik weet natuurlijk niet hoe intensief Engels wordt onderwezen in China, maar keer op keer was ik onder de indruk van hun taalkennis.
Het vreemdste wat ik zag was de vrijgezellenmarkt. Iedere zaterdag staan er ouders in een poging een goede echtgenoot/echtgenote voor hun kind te vinden. Ze staan er dan met een papiertje waar de algemene informatie op te lezen valt zoals gestalte, werk, inkomen, leeftijd (meestal mensen van rond de 30)...
Het was een fantastische ervaring en hoop in de toekomst zeker nog eens terug te kunnen gaan naar het middenland.

groeten

(as usual, foto's op flickr en facebook)

Japan: a consumer's paradise

Ik wou vandaag een kaartje op de post doen maar eens aangekomen aan het lokale postkantoortje (naast het Total tankstation, tegenover de Toyota garage), kwam ik tot de constatatie dat het een feestdag is vandaag. Nu kan ik met alle eerlijkheid zeggen dat dit geen abnormaal fenomeen is, elke maand valt hier wel een feestdag of twee of drie.
Anyway, ik besloot een kijkje te gaan nemen in de nieuwe supermarkt hier wat verder (een Appleland Delicia) en wat bleek: een heuse mensenzee aan shoppers had zich verzameld in en rond de supermarkt. Want er is niet alleen een nieuwe supermarche geopend, maar ook een brico-achtige winkel, een Starbucks, een Mos Burger, nen Italiaan, een kledingwinkel, etc...
Overal waar je keek, zag je mensen, jong en oud, zeulen met hun aankopen. De parkeerwachters stonden op straat om de arriverende shoppers naar andere parkings te wijzen, de hoofdparking was immers al vol. Aan elke winkel stonden enkele breedglimlachende mannen in maatpak de klanten te verwelkomen...de investeerders kwamen en zagen dat het goed was. Al bij al een vreemde manier om je vakantiedag doortebrengen. Maar wie ben ik om iets te zeggen, ik stond er ook mooi aanteschuiven.

btw Jules De Stroper koekjes en Cote d'Or chocolade zijn vanaf nu verkrijgbaar in Matsumoto

ps als ik dit zo nalees, bemerk ik dat Murakami's invloed qua namedropping zijn sporen nalaat.

Nieuw Album Arsenal!

Vakantie

Het is ondertussen een tijdje geleden dat ik nog iets heb geschreven, de rede hiervoor is dat ik de afgelopen anderhalve maand op vakantie ben geweest (voor dat ik verontwaardigde reacties krijg, het nieuwe semester loopt van april tot begin augustus). Nu goed, het was een heerlijke periode!
Lieve was hier op bezoek van 20 januari tot 7 februari en tijdens deze periode hebben we ons fantastisch geamuseerd. Het weer heeft ook een handje geholpen; sneeuw in Matsumoto en Ohara, fris maar helder weer in Kyoto en zonnig in Tokyo. We zijn eerst enkele dagen hier in Matsumoto gebleven omdat ik nog examens moest afleggen (die trouwens allemaal goed waren), daarna trokken we voor een week naar Kyoto. De voormalige hoofdstad heeft geen geheimen meer voor ons want van Higashiyama tot Kinkakuji en Ryoanji, en van het filosofenpad tot Ohara, alles hebben we bezocht. Daarna trokken we naar Tokyo waar we verbleven bij vrienden van mijn ouders. Ik had evenwel eerst een verrassing voor Lieve, de eerste avond verbleven we in the Park Hyatt (het hotel uit Lost in Translation). Hemels, letterlijk en figuurlijk. Onze overige dagen spendeerden we met rond te dwalen in de verschillende wijken van Tokyo, met veel koffietjes als pauze. We hebben trouwens twee sumoworstelaars zien wandelen langs de vismarkt in Ueno, een erg indrukwekkend zicht
Het was een onbeschrijflijk fijne vakantie! Ik kan me geen betere (reis)compaan voorstellen.

Een week nadat mijn Lieve terug naar huis vertrokken was, arriveerden mijn ouders. Op de drie weken tijd dat ze hier waren, hebben we geen enkel moment stil gezeten.
Eerst enkele dagen Tokyo waar we onder andere the National Museum hebben bezocht, daarna een bezoek aan Matsumoto waar onze plaatselijke cafebaas mijn ouders en ikzelf een hele dag heeft rondgereden om de mooiste plaatsjes van de streek te laten zien.
Daarna trokken we voor een week naar Kyushu, samen met Henri (een vriend van de familie die al 40 jaar in Japan woont). We bezochten Nagasaki, Shimabara, Kumamoto, Utsuki, Beppu en Asosan. Op het einde van de Kyushureis heb ik mijn gastgezin van drie jaar terug (toen ik een zomer doorbracht aan de Universiteit van Kyushu, in Fukuoka) ontmoet wat een leuk weerzien was. Hierna trokken we met de shinkansen naar Kyoto voor enkele dagen, waarna we de reis afsloten met twee dagen Tokyo. Een drukke drie weken maar zeker de moeite waard.

Het reizen is hiermee nog niet afgelopen want ik ben zinnens om op het eind van de maand voor enkele dagen naar Shanghai te trekken, waar Sara haar Chinees aan het bijschaven is.
Meer informatie hierover en over al mijn andere plannen, belevenissen en auto-ongelukken lees je hier!

Ik zou ook nog iedereen willen bedanken van wie ik verjaardagskaartjes en e-mails heb gekregen, bij deze dus: Bedankt!

Tenslotte: enkele nieuwe foto's van het bezoek van Lieve aan Japan staan op flickr en op facebook.

groeten

Hokkaido Highway Blues

Hallo

Het eerste semester en daarmee ook de 'Intensive Japanese Language Course' loopt hier stilletjes aan op zijn eind. We hebben enkel nog vier dagen les en drie testen voor de boeg, waarna we twee maanden vakantie hebben.
Zowel Lieve als mijn ouders komen op bezoek, dus mijn vakantie zal prettig gevuld zijn met bezoeken aan oa Tokyo, Kyoto en Kyushu.
De overblijvende tijd zal ik spenderen aan lezen, lezen en jawel...lezen.

Over lezen gesproken, ik heb een aanrader van jewelste voor iedereen die interesse heeft in Japan: 'Hokkaido Highway Blues' van Will Ferguson. De auteur, een Canadese leerkracht Engels in een klein dorp te Kyushu, besluit op een dag (onder de invloed van sake evenwel) van het zuiden naar het uiterste noorden van Japan te liften. Hij volgt het bloeien van de kersenbloemsens en geeft beschrijvingen van de meest uiteenlopende ervaringen die hij meemaakt onderweg. Als je al in Japan bent geweest, kan je jezelf zonder twijfel herkennen in quasi alle situaties:de angst voor vreemdelingen in Japan; het overdreven gebruik van nihongo ga jyozu desune oftewel wat kan je toch goed Japans, ook al kan je maar een woord in het Japans; de eeuwig wederkerende vragen Amerikaan? Kan je tegen Japans eten? Japan heeft vier seizoenen, wist je dat?. Hij beschrijft ook de vele goede kennismakingen, waarin je de typische Japanse gastvrijheid in herkent, alsook de wonderbaarlijke diversiteit in landschap en klimaat dat men in Japan aantreft.
Iedereen die met japanologie begint, wordt aangeraden om 'Japan, het verborgen enigma van een stille wereldmacht' van Karel van Wolferen te lezen, wel in mijn bescheiden mening zou 'Hokkaido Highway Blues' zeker ook moeten gelezen worden. Het biedt een realistische kijk op de hedendaagse Japanse maatschappij, waarin noch de positieve noch de negatieve aspecten worden genegeerd.

Iets helemaal anders nu; in maart bestaat de kans dat ik naar Tokio trek voor de 'Jobfair for International Students', al is het maar om eens te zien welke bedrijven interesse hebben om buitenlandse (japanologie) studenten aantewerven.

Onlangs ben ik met Christophe gaan wandelen hier in onze achtertuin, enkel foto's ervan staan op flickr.

groeten vanuit Matsumoto

m

Nieuwjaar

Een gelukkig nieuwjaar voor alle bloglezers!
Tijdens de nieuwjaars periode ben ik voor enkele dagen naar Tokio geweest, want hoewel ik een fan ben van Matsumoto, is het ook wel eens fijn om naar een iets bruisendere plaats te gaan.
Afgelopen zaterdag trokken we dus naar de hoofdstad, waar we 's avonds gingen eten met Sudosan (onze confituurmagnaat) en zijn familie. We begonnen de avond in een sushi restaurant, waar we ondere andere stukjes torro (de lekkerste stukjes van de tonijn) voorgeschoteld kregen, samen met een speciale nieuwjaars nihonshu (Japanse sake).

Na afloop van dit lekkers verhuisden we naar een teppanyaki restaurant (waar alles op een hete plaat wordt gebakken), waar ik een van de lekkerste stukjes biefstuk in mensenheugnis naar binnen heb gespeeld (we zijn er nog niet uit of het wagyu, speciale Japanse biefstuk, was of niet). En alsof dit alles nog niet genoeg was stond Sudo er dan ook nog op om de avond aftesluiten in een Italiaans restaurant. Gelukkig konden we hem duidelijk maken dat we hier enkel iets heel kleins meer wilden eten.
Deze avond was een overdosis aan culinaire hoogstandjes! Christophe, Jeroen en ikzelf besloten de avond dan maar op een even hoogstaand niveau verder te zetten, door een nachtje te gaan feesten in de Womb, een boite in Shibuya (men zou de Womb wat kunnen vergelijken met de Fuse).


Zondag lastten we een rustdag in en gingen we naar Jimbocho, een wijk in Ochanomizu, dat bekend staat om zijn vele universiteiten, tweedehandse boekenwinkels en curry restaurants.

Maandag brachten we een bezoekje aan Akihabara, de electronicawijk waar je echt alles kan vinden wat maar op electriciteit werkt.Oudejaars avond brachten we door aan het schrijn van keizer Meiji, waar het traditie is dat men om 12u het nieuwe jaar inluidt door naar het schrijn te gaan. We schoven anderhalf uur aan, maar het was zeker de moeite om eens op een andere manier het nieuwe jaar in te zetten.


Dinsdag maakten we een wandeling door een quasi verlaten Shinjuku en Ginza, een immens tegenstelling met de volgende dag, toen de solden van start gingen. Ik denk dat je de straaten kon vergelijken met een mierennest, zo veel mensen waaren op zoek naar de beste koopjes. In bijna elke winkel stonden er winkeliers aan de ingang om te vermijden dat er te veel mensen zouden binnenkomen. Op zich ook een hele ervaring om te mogen meemaken.
's Avonds trokken we dan terug naar onze geliefde bergstad.

Hoewel ik erg genoten heb van het reisje naar Tokio, ben ik zeer gelukkig dat ik hier in Matsumoto studeer. De hoeveelheid mensen (waaronder een aanzienlijk deel niet zo aangename buitenlanders) en het continu lawaai overal, zijn twee dingen die niet aan mij besteed zijn. Kortom, fijn voor even, maar blij dat ik ben dat ik hier in de bergen zit!

De feestdagen zijn nu achter de rug, dus misschien ook wel een mooi moment om al eens terug te blikken op de afgelopen drie maand en half. Japan blijft een interessant en wondermooi land. Ik heb ook al de mindere kanten van het land gezien zoals de hele heisa (of beter het gebrek aan heisa) ten tijde van mijn auto-ongeluk, het eeuwige verontschuldigen voor alles en nog wat, de algemene mentaliteit van jonge mensen aan onze universiteit etc..
Maar deze dingen wegen niet op tegen alle prachtige ervaringen die hier al heb mogen beleven. Natuurlijk mag ik ook niet de belangrijkste reden vergeten waarom ik hier ben, het verbeteren van mijn Japans. Ik zou niet durven beweren dat ik nu al Japans kan maar ik ben zeker al flink verbeterd sinds mijn aankomst.
Ik ben blij dat ik goed heb nagedacht voor ik naar Japan kwam, met het besef dat een jaar hier studeren niet allemaal rozegeur en maneschijn zou zijn. Niets kan je natuurlijk volledig voorbereiden op wat je hier meemaakt, maar door goed na te denken voor je vertrekt, kan je jezelf toch al deels voorbereiden op een verblijf in een vreemd land.

groeten vanuit Matsumoto

m